Uw waardering voor het artikel 'Editors in De Melkweg (08/11/2009)':
1 of 2
Reacties
Ik wilde gisteren 'nog even' kaarten scoren voor mei 2010, gewoon uitverkocht.
Het gaat voortvarend met de mannen uit Birmingham, geheel terecht. Al vraag ik me inderdaad af of het komt daar de aanwas van nieuwe fans na het nieuwe album, of dat dit nog An End Has A Start-fans zijn?
2mtr van het podium in het midden recht tegenover Tom Smith stond ik... En tijdens de eerste zinnen van Papillon.. trok mijn persoontje blijkbaar de aandacht van Tom Smith..(23seconden lang bijgehouden haha door een vriend die achter mij stond te filmen met zn foon! ) intens en overduidelijk oogcontact tussen Tom en mij en met open armen en zn bovenlichaam naar mijn richting toe zong ie ... # Make our escape,you're my own papillon ... Ik kan niet wachten tot mei volgend jaar! Haha!
Jouw tweet hier ook zien? Gebruik de hashtag #aspmusic in je bericht!
328
Editors in De Melkweg (08/11/2009)
Synthesizers. Tegenwoordig het codewoord bij een concert van de Britse gitaarband Editors. Drie van die voorheen zo vervloekte, maar vandaag de dag door veel bands innig omarmde dingen stonden er gisteravond op het podium van de Amsterdamse Melkweg.
Nieuw geluid of niet; de kaartjes voor dit optreden waren binnen luttele minuten uitverkocht. Ook de nieuwe plaat In This Light And On This Evening verkoopt als een malle. Tenzij de band ineens het briljante idee krijgt om nu ook de wondere wereld van de Schlagermuziek te gaan verkennen, kunnen deze mannen dus weinig mis doen bij het Nederlandse publiek.
OPWARMEN
Met Wintersleep en The Maccabees waren twee voorprogramma's meegenomen naar de hoofdstad. Om nog maar eens aan te geven hoe groot Editors momenteel is.
Met name The Maccabees als warm-up act is niet verkeerd. Met het dit jaar verschenen Wall Of Arms heeft deze band namelijk één van de beste rockalbums van het jaar gemaakt. Ook hun optreden op de afgelopen editie van Lowlands was er eentje om in te lijsten.
8 november 2009 was helaas niet een beste dag voor The Maccabees. Het geluid was slecht geregeld en zanger Orlando Weeks was vaak niet te horen. En wanneer hij wel over het geluid heen kwam, klonk hij enigszins vermoeid.
Bijzonder vervelend, want zijn uniek stemgeluid is een belangrijke factor in het steeds groter wordende succes van de band. Halverwege de set viel gelukkig verbetering op te merken en werd er met het sterke 'Love You Better' bijzonder fijn afgesloten. Ondanks de technische problemen ruik je gewoon aan alles dat ze moeiteloos een zaal als De Melkweg kunnen plat spelen. Mits ze in topvorm zijn...
IN DIT NIEUWE LICHT
Iets voor half 10 werden dan eindelijk de synthesizers aangeslagen. Met de zware, onheilspellende titeltrack 'In This Light and on This Evening' als opener was de sfeer meteen gezet. De band is trots op het nieuwe geluid en steekt dat duidelijk niet onder stoelen of banken.
Uiteraard is het niet alleen die nieuwe plaat die De Melkweg heeft vol gekregen. Sterker nog, waarschijnlijk is het zelfs maar voor een klein beetje de reden. Nee, het hedendaagse succes van Editors drijft nog steeds op dat ene doorbraakalbum uit 2007 met al die grootse crowdpleasers: An End Has A Start.
De band snapt dit en pompte na die intense opener meteen het ronkende 'Bones' de zaal in. Het was de formule van deze avond: een nieuw nummer afgewisseld met een door het publiek hartstochtelijk meegezongen rockanthem in de vorm van 'Smokers Outside The Hospital Doors', 'The Racing Rats', 'Escape The Nest' en 'An End Has A Start'.
Van het nog steeds sterke debuutalbum The Back Room (2005) mochten uiteraard 'Munich', 'Blood', 'Lights', 'Bullets' en 'Fingers in the Factories' niet ontbreken. Het ook van die plaat afkomstige 'Camera' werd succesvol een iets dikker synthesizerjasje aangemeten.
WEER SPANNEND
Behalve een paar briljante nieuwe nummers, zorgt de nieuwe plaat eveneens voor een welkome frisse wind door de setlist. Vooral als je Editors al een paar keer live hebt mogen aanschouwen (iets wat al gauw mogelijk is in Nederland), ligt de verzadiging op de loer. Zanger Tom Smith die zijn spastische handgebaren maakt en stoer zijn gitaar boven zijn hoofd houdt; we hebben het allemaal al zo vaak gezien.
Het waren de spannende uitvoeringen van het nieuwe werk die de avond écht speciaal maakten. Neem bijvoorbeeld de voortreffelijke uitvoeringen van 'The Boxer', 'The Big Exit' en 'Walk The Fleet Road'. Als een dik deken viel het donkere geluid over het inmiddels weer stilstaande publiek. Intens, mysterieus en bovenal angstaanjagend goed.
'Eat Raw Meat = Blood Drool' was een ander hoogtepunt. Met de woorden YOU, HIM en HER afgewisseld met SELF en HEATLTH op het grote scherm achter de band overdonderde het nummer en klonk het overtuigender dan op plaat. Hoorbaar aan de zaal is het overigens nu al een favoriet van het publiek.
The Killers deden het met 'Human' en Editors met 'Papillon': knallen met een nummer dat lijkt op een dance remix. Het was de geslaagde afsluiter die -zoals verwacht- de zaal voor de laatste keer deed ontploffen. In een stadion, kleine zaal of op een festivalweide: springen zul je. “It kicks like a sleep twitch!”
Gezien: Editors in de Melkweg te Amsterdam, 8 november 2009.
In This Light and on This Evening:
The Boxer en Blood:
Bricks and Mortar:
Papillon:
The Big Exit:
"This is an old song." B-kantje 'You Are Fading':
Editors live zien:
9 november 2009: De Oosterpoort, Groningen
11 november 2009: 013, Tilburg
1 mei 2010: Heineken Music Hall, Amsterdam
Op 2 april 2007 zag ApplySomePressure.com het licht. Een muziekwebsite gemaakt door en voor muziekliefhebbers. De naam is geleend van een briljant Maxïmo Park nummer.
Just for the record: Wij zijn geen hippe, snobistische muziekfreaks die zo nodig hun excentrieke muzieksmaak aan onschuldige muziekliefhebbers willen opdringen. Wij vestigen onze aandacht gewoonweg op bepaalde cd's / liedjes / artiesten die ons weten te raken. Veelal het werk van echte muzikanten. En dan kom je al snel uit bij het zogenaamde indie genre, waar wij veelvuldig de krenten uit de steeds grote pap proberen te vissen. Reeds gevestigde, tegen mainstream aanhangende namen worden uiteraard ook niet vergeten. Oude liefde roest immers niet. Of u het allemaal ook mooie muziek vindt, is natuurlijk een ander verhaal...