Yeasayer overtreft zichzelf met Odd Blood

Ruim tweeënhalf jaar na het door de critici goed ontvangen debuutalbum All Hour Cymbals is Yeasayer terug aan het front. De vandaag verschenen plaat Odd Blood kan weleens de definitieve doorbraak voor het Amerikaanse trio betekenen.

Inmiddels weet iedereen het wel: wat vandaag de dag uit Brooklyn komt is rete hip. Omstreeks 2007 waren het MGMT, Vampire Weekend en Yeasayer die als eerste acts uit dit broeinest van nieuwe, experimentele, opwindende muziek naar voren stapten.

Alsof het zo bedoeld is, presenteren ze alle drie dit jaar een nieuwe plaat. Vampire Weekend consolideert haar positie als vrolijk, afrobeat bandje met het onlangs verschenen Contra, MGMT bouwt de spanning op door een album zonder singles te beloven en Yeasayer, tja Yeasayer… Yeasayer overtreft eigenlijk zichzelf en alle verwachtingen met Odd Blood.

MYSTIEK
Het debuutalbum All Hour Cymbals genereerde destijds veel buzz rondom Yeasayer. In Amerika (Pitchfork is fan), maar ook in Nederland. Zo maakte de band in augustus 2008 haar opwachting in een behoorlijk volle India tent op het Lowlands festival.

Wellicht typerend voor het vroegere werk van Yeasayer verliet een groot deel van het publiek toch al halverwege de set de tent. Op de klassiekers ‘2080’, ‘Sunrise’ en ‘Wait For The Summer’ na, was het voor velen lastig om geïnteresseerd te blijven bij de overige nummers die inderdaad iets minder ‘knallen’. Desondanks blijft het zonde, want juist die mystieke, ietwat trage opbouwing is de grote kracht van Yeasayer.

NU OOK CATCHY
Odd Blood borduurt overwegend verder op het geheimzinnige geluid van All Hour Cymbals. Een constatering die het beste wordt geïllustreerd met tracks zoals ‘The Childeren’ en ‘Strange Reunions’.

Toch is er één groot en heel belangrijk verschil met het debuutalbum: Yeasayer heeft nu namelijk een manier gevonden om hun sound ook echt catchy te laten klinken. Toegankelijker misschien zelfs. Een fijne ontdekking die de deur naar een grote doorbraak ineens wijd open schopt.

Succesvol ingrediënt in die aangepaste formule is de zangstijl van frontman Chris Keating. Waar hij in het oudere werk vooral ondergedompeld in dromerige harmonieën op de achtergrond te horen is, zingt hij op Odd Blood grotendeels als een volwaardig zanger die als ware voor de band staat.

Het levert een helder geluid op dat bijzonder goed werkt in de potentiële (underground-)hits ‘Love Me Girl’, ‘Madder Red’, ‘Rome’ en de als nieuw aangekondigde single ‘O.N.E.’. Nummers die zondermeer aangestipt kunnen worden als grote hoogtepunten in het oeuvre van Yeasayer.

Op ‘Mondegreen’ en ‘Ambling Alp’ past de band nog een ander trucje toe: het tempo opschroeven. Het maakt van Odd Blood een afwisselende plaat die na een groot aantal draaibeurten nog steeds weet te boeien. Er gebeurt gewoonweg te veel (goeds) om bij in slaap te vallen.

RIVELLA
Een vreemde eend in de bijt blijft de band nog wel. Yeasayer valt met weinig te vergelijken en lijkt haast een eigen genre te hebben gecreëerd. Met percussie die van alle kanten op je afvliegt, rare samples die ineens opduiken, stevig doorstuwende baslijnen en aanstekelijke melodieën is Yeasayer hét schoolvoorbeeld van een Rivella band: een beetje vreemd, maar wel lekker.

Yeasayer staat op 20 maart 2010 in Paradiso te Amsterdam. Er zijn nog kaarten beschikbaar.

AMBLING ALP (officiële video):