The Swell Season in Paradiso (23/02/2010)

“Wegens productionele redenen zijn er extra kaarten te koop voor het concert van The Swell Season vanavond!!” De gistermiddag geplaatste tweet van Paradiso betekende dat ondergetekende alsnog naar de band kon die hem met het album Strict Joy in de winter van 2009 wist te overdonderen. Ja, Twitter is zoveel meer dan die boterham met pindakaas.

Oorspronkelijk zou het optreden in Pardiso seated zijn. Dat veranderde op het laatste moment. ‘Ik liep vanmiddag door de zaal en vond dat het schreeuwde om staanplaatsen,’ vertelt The Swell Season frontman Glen Hansard na afloop. Gevolg: meer ruimte op de vloer, extra kaarten per direct in de verkoop.

Het is een typerende actie van de uiterst sympathieke Glen, de man waar het allemaal om draait bij The Swell Season. Weliswaar is het volgens de geschriften een duo en levert pianiste en zangeres Markéta Irglová wel degelijk een groot aandeel in het mooie geluid van de band, zeker als ze met haar dromerige stem in een paar nummers mag voorgaan, maar live is het lastig om je ogen van de rasmuzikant Glen af te houden. Gisteravond in een bijna muisstil Paradiso was het niet anders.

Een bij grote vlagen muisstil publiek: helaas is het tegenwoordig een bijzonderheid in de Nederlandse concertzalen. Hoe verder je van het podium af staat, hoe harder er gepraat wordt door de bezoekers; het is de standaard bij ons geworden. Het ontgaat de artiesten ook niet. Glen: ‘Ik hoor ook verhalen dat het Nederlandse publiek één van de slechtste zou zijn. Met The Frames (zijn andere band) zijn wij zelfs een keer van het podium gestapt tijdens een festivalletje, hier in Paradiso. Soms moet je gewoon een signaal afgeven dat het zo niet kan.’

Gelukkig waren dit soort drastische maatregelen gisteravond niet nodig. Wat heet: als het voorprogramma al een zaal het zwijgen kan opleggen, weet je dat het speciaal gaat worden. Niet veel artiesten kunnen dat, maar de Amerikaanse liedjessmid Josh Ritter is dan natuurlijk ook niet zomaar iemand. Zoals ASP redacteur Peter Zantingh al treffend (en fluisterend) opmerkt: ‘Hij is één van de weinige singer/songwriters die regelmatig lacht en niet zo met zijn ziel onder de arm loopt.’ Stiekem suggereert het sterke optreden van Josh dan ook dat er gewoon sprake is van een double bill.

Rond kwart voor negen sluit de bar achter in de zaal (maak dat de standaard!) en trapt Glen Hansard in zijn eentje af. Met een akoestische gitaar om zijn nek en zonder elektrische versterking brengt hij ‘Say It To Me Now’ vanuit zijn tenen. Kippenvel op de armen, meteen al bij het eerste nummer.

Het is de kracht van Glen: zo gepassioneerd kunnen uithalen (tegen het kwaad schreeuwen aan) dat het door merg en been gaat, en je niks anders kan doen dan naar hem staren. Ademloos en soms met de tranen in de ogen. Het is de puurste vorm van de ASP tagline: muziek is emotie. Godvergeten mooie emotie.

Ook als de band erbij komt blijft het genieten. Smelten bij de wonderschone harmonieën met zijn Tsjechische vriendin Markéta Irglová, al zittend achter haar piano. Als ze even later van plaats wisselen blijkt The Swell Season toch wel een echt duo te zijn. Glen trekt weliswaar de kar, maar doet net zo lief een stapje terug om anderen te laten schitteren. Zo mag ook Josh Ritter in de encore terugkomen om ‘Come and Find Me’ te zingen en krijgt violist Colm ook tijd in de spotlights om één van zijn nummers ten gehore te brengen. Alles in belang van het liedje.

Liedjes die een verhaal hebben. Verhalen die verteld moeten worden. En als iemand verhalen kan vertellen is het Glen. Alsof je onder het genot van een biertje met de Ier aan de bar staat, leidt hij bijna elk liedje in met een amusant praatje.

Soms zeggen ze wat over het liedje (een verhaal over een hond die kansloos achter een laserpunt aanloopt wordt gebruikt als metafoor voor iets graag willen hebben, maar nooit kunnen krijgen), maar soms ook niet. Wat te denken van het verhaaltje over een grote, opdringerige kerel die Sven heette, Glen over zijn gezicht likte en dronken voerde met een drankje dat hij niet anders dan ‘violence in a glass’ kon noemen? Het is slechts één van de vele voorbeelden waarbij hard gelach door de zaal schalt. Want zo’n avond is het ook.

Amsterdam kan er geen genoeg van krijgen en de band ook niet. Na twee uur (!) te hebben gespeeld wordt er uiteindelijk afgesloten met ‘Devil Town’, een grappige, uitgerekte akoestische cover van Daniel Johnston.

Ondergedompeld in een lang aanhoudend applaus kijkt Glen voldaan de zaal in. Overdonderend door de publieke affectie wacht hij voor een paar minuten met het verlaten van het podium. Ja, deze avond is er eentje om nooit te vergeten.

Gezien: The Swell Season, 23 februari 2010, Paradiso (Amsterdam)

Setlist (via)
01. Say It To Me Now
02. All the Way Down
03. This Low
04. Feeling The Pull
05. Low Rising
06. In These Arms
07. The Moon
08. If You Want Me
09. Fantasy Man
10. Leave
11. Paper Cup
12. Astral Weeks (Van Morrison cover)
13. Gold
14. Forgive Me Lover
15. The Court Of New Town (Colm solo)
16. Lay Me Down (The Frames cover)
17. The Rain
18. When Your Mind's Made Up

Encore
19. Falling Slowly
20. High Hope
21. Come and find me (Josh Ritter)
22. High Horses
23. Devil Town (Daniel Johnston cover)

---

The Swell Season - Leave (live in Paradiso, 2010):

---

The Swell Season - Low Rising (officiële video):

---

N.b.: bovenstaande foto is niet gemaakt tijdens het besproken concert. Bladeren op ASPmusic
Vooruit > 'Frightened Rabbit gaat toeslaan in 2010'
Achteruit < 'Florence + The Machine in Paradiso'