Categorieën
1990 2020

Daar ging hij: David Keenan op bedevaart

Hoe zijn debuutalbum “A Beginner’s Guide To Bravery” mij al een week in z’n greep heeft.

Na computerles pakte de zeventienjarige David Keenan z’n spullen en begon hij aan een reis die hem voor het eerst uit z’n Ierse woonplaats Dundalk zou brengen. Op de bonnefooi vertrok hij naar Liverpool, toch al gauw zo’n 350 kilometer verderop. Het was 2010 en de jonge singer/songwriter had een missie: hij moest en zou Lee Mavers ontmoeten, de zanger, gitarist en belangrijkste liedjesschrijver van cultband The La’s.

In oktober 1990 verscheen het titelloze debuutalbum van The La’s. De invloed van het album, dat barst van de melodieuze Merseybeat-achtige liedjes, was jarenlang nog voelbaar met de explosie aan Britpopbands in de midden en eind jaren ‘90. Het is dan ook geen geheim dat Noel en Liam Gallagher van Oasis grote fans zijn. Op het vlak van muziek, maar ook van houding en gevatheid (zoals bijvoorbeeld dit even vermakelijke als ongemakkelijke interview van The La’s op de Canadese televisie in 1991 laat zien) hebben de broertjes goed opgelet.

Het bleef uiteindelijk bij dat debuutalbum. Volgens de verhalen is Mavers zo’n perfectionist dat hij nooit iets kon loslaten. Vier jaar lang is er geschaafd. De liedjes zijn eindeloos gemixt en uiteindelijk was hij nog niet tevreden met de uitgekomen versie. Het dreef de band uit elkaar. Een typerende quote van Mavers is te vinden in het boek 1001 Albums – De Meest Spraakmakende Albums Aller Tijden, want natuurlijk staat de plaat daarin: Hoe dichter je bij perfectie komt, des te dichter kom je bij imperfectie, zo simpel is het.”

Zwerven in Liverpool

David Keenan had de muziek van Lee Mavers ontdekt op een weblog en was meteen verknocht aan de sound. Hij onderging het als “holy music,” zoals hij later omschreef. Hij kon niet wachten om de oversteek naar Liverpool te maken. En dus ging hij, computer afgesloten en zonder het ook maar iemand te vertellen, voor het eerst Dundalk uit. Op de veerboot, op de bonnefooi, naar de overkant. Trossen los en behouden bedevaart.

In Liverpool zwierf David Keenan door de straten en liep hij al gauw tegen een muur aan: z’n geld raakte op. Z’n redding hing om z’n rug en elke dag, voor twee weken lang, speelde David op z’n akoestische gitaar het geld voor eten en een slaapplek bij elkaar. De ene dag meer liedjes voor 21 pond dan de andere. 

The melody always finds me
Whenever the thought reminds me

The La’s – Timeless Melody (1990)

Tijdloos

Het bekendste liedje van The La’s is There She Goes, dat in 1990 een internationaal hitje werd en vandaag de dag over de 80 miljoen streams in Spotify bij elkaar gesprokkeld heeft. Het liedje duikt nog regelmatig op in commercials, films en series. Het is een klein wonder dat het in de 20 jaar dat de Top 2000 bestaat nog nooit de lijst heeft gehaald. Je zou het een perfect liedje kunnen noemen, ook al schijnt de versie in Lee Mavers’ hoofd nog mooier te klinken… 

Met z’n 3 minuten en 1 seconde is Timeless Melody het een na langste liedje van de plaat. Als single lang niet zo succesvol als There She Goes, maar wel mijn favoriet. Waarschijnlijk omdat het perfect accentueert waarom we met z’n allen The La’s zo goed vinden en in hun kielzog meer bands en liedjes uit het verleden; een goede melodie ís nu eenmaal tijdloos. 

Luister dit liedje (en alle andere) in deze Spotifiy playlist

Deuk in de mythe

Goede melodieën dus in overvloed, maar live kon het allemaal nog weleens tegenvallen met The La’s, zoals Volkskrant journalist Henrico Prins in 1991 beschreef na een concert in Tivoli, Utrecht:

“De stastokkerige presentatie leidde tot een verdere decimering van de kwaliteiten van The La’s. De eenvormigheid van hun repertoire bleek een onoverkomelijk probleem. Hoe verdrietig is het weer eens te moeten constateren dat men zelfs met enkel sterke composities niet ver komt.”

De Volkskrant , 20 april 1991

Daar kwam ik in 2011 ook achter. Samen met m’n huisgenoten was ik naar Parijs gereisd voor het Rock en Seine festival. Een buitenlands festival, dat leek ons een fijne afwisseling van jaren Lowlands. De tickets waren al lang in huis toen de aankondiging kwam: The La’s op Rock en Seine. We waren er verguld over, ook in ons huis had de band een cultstatus bereikt en na het heugelijke nieuwe klonken There She Goes en Timeless Melody nog net iets vaker door de speakers in de woonkamer. 

Die dag, 28 augustus 2011, liep het allemaal toch wat anders. En het begon nog wel zo feestelijk, met uren voor het concert overal plukjes muziekliefhebbers die zich waagden aan het aanstekelijke refrein van Theeeere Sheeee Goes. Maar The La’s bleek deze dagen uit niet meer dan Lee Mavers en een bevriende basgitarist Gary Murphy (van The Bandits) te bestaan. Ze stonden met z’n tweeën op een wel heel groot podium. Achter hen een drumstel, zonder drummer. Mavers zong slordig, zwalkte, was onverstaanbaar en leek op een andere planeet te zitten. Tussen liedjes door ramde hij wat op het drumstel en zette dan weer een liedje in dat moeilijk te shazammen was. De bezoekers die nog niet waren weggelopen, begonnen al gauw te schreeuwen om There She Goes. Hij speelde ‘m, de riff was zowaar herkenbaar, maar het was zo slordig dat ik het met geen mogelijkheid kon rijmen met die zogenaamde perfectionistische aard van Lee Mavers. Of zoals iemand later op Youtube schreef: “I guess this gig was some kind of joke, but I didn’t get it”. Een grote deuk in de mythe en met meer vragen dan antwoorden vervolgden we vroegtijdig onze festivalroute. 

Terug naar Ierland

David Keenan vond Lee Mavers niet. Een paar voormalig bandleden van The La’s kwam hij wel tegen, en hij wist zelfs nog een plekje in het voorprogramma van bassist John Power te regelen. Close, but not close enough. Toch was het avontuur niet mislukt, benadrukte Keenan zelf later. Het moeten spelen voor eten en een slaapplek had ‘m verlost van z’n verlegenheid. Vol zelfvertrouwen (en met een goed verhaal, altijd handig voor een aspirerende singer/songwriter) ging hij terug naar Dundalk, Ierland.

The man on the street
Let’s the air at his feet
Somebody dies
A child gets born

David Keenan – The Healing (2020)

In de jaren die volgden wist Keenan een aardige voet aan de Ierse grond te krijgen met z’n muziek. Z’n demo’s werden opgemerkt, singles kwamen uit, EP’tjes werden goed ontvangen en Keenan mocht voorprogramma’s verzorgen voor gearriveerde collega’s, zoals Glen Hansard, die Keenan “one of our best” noemde. Snow Patrol zanger Gary Lightbody voorzag meteen al grote headline shows voor Keenan, want “there’s magic in his voice”. The Irish Post zag afgelopen najaar, toen Keenan als voorprogramma van Hozier door het Verenigd Koninkrijk toerde, dat Lightbody weleens gelijk kan gaan krijgen. In een recensie van z’n optreden in het uitverkochte London Palladium (ruim 2000 plaatsen) schreef de krant:

“Keenan controls the crowd with expert ease, offsetting songs with stories and banter with the audience before launching into poetic, lyrical songs complete with a voice that carries across the iconic venue.”

The Irish Post, 1 oktober 2019

Verkeerde kennismaking

Januari 2018 zag ik David Keenan drie liedjes spelen in een live showcase op het Eurosonic Noorderslag festival in Groningen. Erg overtuigend vond ik het niet. De liedjes waren lang en eentonig met enkel een akoestisch gitaar als begeleiding. Het wist me niet te raken. Een Volkskrant journalist zou kunnen schrijven dat de eenvormigheid van zijn repertoire een onoverkomelijk probleem bleek.

Nu weet ik, met het vrijdag 10 januari uitgekomen debuutalbum A Beginner’s Guide To Bravery in de herhaalstand, dat het een totaal verkeerde kennismaking was. Verkeerde plek, verkeerde omgeving, verkeerde sfeer. Keenan is een verhalenverteller die je volledige aandacht nodig heeft, met teksten over religie, liefde, dromen, wroeging en zelfkwelling. Dat werkt allemaal niet zo goed in een vluchtige showcase setting.

Maar wat bedoelt-ie?

De eerste regel van James Dean, de opener van de plaat, zet meteen de toon: “It stabbed me in the chest like the pimp prudent’s knife into poor wandering Beckett under a mother of pearl sky.” Duidelijk, de komende 58 minuten zal je worden bedolven onder weldoordachte woorden waar je na uren bestuderen nog steeds niet helemaal je vinger achter kan krijgen. Poëtisch, cryptisch, fragmentarisch en misschien, zegt de voorzichtige cynicus, ook wel hier en daar geforceerd literair doen. Dat maakt het wel interessant, want wat bedoelt-ie nou allemaal in hemelsnaam? Er zit niks anders op dan het te blijven draaien.

Muzikaal gezien is dat ook geen straf. Echo’s van Bob Dylan, Van Morrison en ook Glen Hansard en Damien Rice zijn altijd wel te horen. Keenan heeft oor voor een goede melodie en wordt in de uptempo liedjes begeleid door drums, gitaren, viool en (soms) piano. Op enkele momenten komt het zelfs tot een explosieve climax om je bij de les te houden. Beste voorbeeld hierin is het geweldige Altar Wine, waarin een kwade en verbitterde Keenan de woorden uitspuugt en uiteindelijk z’n onmacht uitschreeuwt. Wauw.

In uitschieter The Healing zingt Keenan over hoop in bange tijden. Geloof ‘m, de oorlog is bijna gedaan. Maak je klaar voor de genezing. De muziek wordt steeds apocalyptischer van toon, de violen gaan los op een manier zoals we ook kennen uit het middenstuk van A Day In The Life van The Beatles. Wacht even, is deze genezing zoiets als de zondvloed? Alles wegvagen en weer vanaf niks opnieuw beginnen? Is dat noodzakelijk? Een schreeuw van Keenan sluit het liedje in totale angst af.

Luister dit liedje (en alle andere) in deze Spotifiy playlist

Geen antwoorden

Op z’n website vertelt Keenan dat de liedjes in zeven dagen zijn opgenomen om de rauwheid en breekbaarheid, krankzinnigheid en ongefilterde waarheid die hem maken wie hij is, te vangen. Zeven dagen, kom daar maar eens mee aan bij Lee Mavers. Het maakt van A Beginner’s Guide To Bravery nog meer een momentopname van een jonge, gedreven singer/songwriter met veel vragen die hij, gelukkig voor ons, hardop durft te stellen. Antwoorden zijn schaars, maar iedereen die geluisterd heeft naar wat The La’s adept Noel Gallagher z’n broertje Liam in 1997 liet zingen op de Oasis single D’You Know What I Mean weet dat “questions are the answers you might need.” Zo simpel is het.

David Keenan speelt op 21 maart 2020 in Paradiso, Amsterdam.
A Beginner’s Guide To Bravery is 10 januari 2020 uitgekomen.